Geplaatst op

Een arm om je heen

Soms als het even allemaal te veel is, als je het even niet meer weet en je van binnen zo onrustig voelt dat je niet meer weet wat voor of achter is, dat élke prikkel te veel is, dan is het beste om naar binnen te keren. Hoe moeilijk dat dan ook is. Je wilt namelijk ver van al die vervelende gevoelens vandaan.
Maar weet dat je dan ook steeds verder van jezelf vandaan gaat…

Stilte in jezelf zoeken om weer in de kern rust te vinden, mee te deinzen op alle emoties die je voelt. Aanwezig zijn in jezelf, in het nu, in wat er is. Vooruit wil je. Antwoorden wil je, maar die zijn er gewoon even niet…

Mag je het ook gewoon even niet weten, mag je gewoon even in stilte ZIJN in het niet weten?
Om vervolgens te kunnen zakken in jezelf, alles weg te laten ebben en te aanvaarden van wat er nu is?
Ookal is dat niet hoe je zou willen dat het is.
Soms heb je even niets te willen…

Soms mag je zeggen, ik kan kan het even niet meer in zachtheid met jezelf. En dat is helemaal oké.

Wat zou het dan fijn zijn als je je kunt laten dragen in een bad van licht of de armen van de ander.
Waarin je helemaal mag zijn, troost en rust vindt om de kinddelen in jou die aandacht vragen te helen.
Voel je innerlijk kind en draag deze, geef hem of haar wat het al de tijd gemist heeft.
Samen ZIJN, in zachtheid en liefde voor elkaar.

En ja als je het echt even niet meer weet, bel iemand op en vraag of deze jou wil komen dragen. Geen advies, geen woorden, alleen in liefde en aandacht samen ZIJN. Dat verricht wonderen.

In mijn cursussen zie ik wat het met een mens doet als het even gedragen wordt, als deze het zelf niet meer kan. En of je elkaar nu heel goed kent of niet, dat maakt niet uit.
Pak elkaar vast, rust uit in elkaars armen.
Het gaat om de kracht van onvoorwaardelijke liefde🧡

Kinderen knuffelen is een 2e natuur, dat gaat vanzelf.
Waarom zijn we daar tijdens het volwassen worden eigenlijk mee gestopt…

Breng liefde de wereld in en ga weer knuffelen!